موعود

موعود

دلم را می سپارم دست تو

با یک بغل امید می آیم

برایم لحظه ها تاریک و غمناکند

و اینجا سایه ها از غصه لبریزند

و آدم ها برای مرگ رؤیاهای من، اصلأ نمی گویند!

و من تنها در این غربت،به دنبال تو می گردم!

چر ا آخر نمی آیی؟

تو را هر دم که می آیم ، دلم انگار دشتی از صفا می گردد

و روحم جلا می یابد از پاکی بی پهنای نام تو

دلم را می سپارم دست تو

شاید نگاهت را نگیری از نگاه من !

تو ای تنها طلوع آرزوهایم ، چرا آخر نمی آیی؟